“Een aanloopje. Destijds in 1995 hadden wij stedenbouwkundigen de Westelijke Tuinsteden nog juist een hele centrale ligging toegedicht, in een grootstedelijke regio waar Schiphol en Haarlem ook deel van uitmaakten. De hele benaming Far West stuitte ons dan ook tegen de collectieve borst. Vijftien jaar na 1995 feliciteer ik jullie, met wat je, ondanks die verschrikkelijke naam, hebt bereikt.”

 

Kloos toont twee foto’s: één uit 1956, één uit 2005. In de eerste wordt het credo ‘vrijheid in gebondenheid’ geroemd als motto voor de Westelijke Tuinsteden zoals ze toen aangelegd werden. Een positivistisch ideaal van verwachtingsvol individualisme en zelfverwezenlijking. Open ruimte, licht en lucht.

 

“Later, in 2005, blijken die grote open ruimtes tussen gebouwen veel minder gewild. De architectuur in Nieuw West is tegenwoordig deels zo succesvol omdat ze knusheid en bijna zoiets als 'nestwarmte' in de hand werkt. Dat hadden de ontwerpers ten tijde van 1950-'60, toen de architectuur juist weg wilde van burgerlijke idealen, niet kunnen voorspellen.”

 

De foto uit 2005 verschilt hemelsbreed van het scenario dat de ontwerpers in 1956 over de toekomstige wijk hadden. Gehaakte kleedjes voeren de boventoon; een schoothond schurkt zich bij het vrouwtje, een faux-marmeren bijzettafeltje. Idealen van huiselijkheid meanderen: duidelijker hoeft Kloos zijn punt niet te maken.