“Ook in de Haagse gemeentepolitiek blijft hun karakter mij fascineren,” vervolgt Bertram. “Op zeker moment was het de bestuurskundige Jan-Kees Helderman die tegen me zei: Wat doe je nu moeilijk? Het zit in de genen van de Nederlanders dat er altijd iets van een middenveld bestaat. Overheden hebben er een haat-liefdeverhouding mee, ze draaien het zus of ze draaien het zo, maar sinds de Gilden door de Franse bezetter al niet klein gekregen werden, moeten we accepteren dat de middengroep in Nederland altijd krachtig aanwezig zal zijn.”

 

“Zijn theorie: dat dat hardnekkige middenveld dan ook een noodzakelijke bijdrage levert, bij de gratie van een overheid die bereid is publiek ruimte te bieden aan die maatschappelijke spelers. Bewindslieden en wethouders moeten ruimte bieden. Die overheid kan dat op zijn beurt weer enkel bij de gratie van maatschappelijke actoren die zelf in staat zijn zich te disciplineren tot public-regarding organisations.”

 

“Er zijn dus corporaties, en hun aanwezigheid moeten wij als overheid koesteren. Ze zitten in onze genen. Zelf moeten ze echter wel die maatschappelijke organisatie wíllen zíjn. De afgelopen tien jaar is wat dat betreft een grote sprong gemaakt. In 1998 zien we 400.000 inwoners die hun eigen woonsituatie als 'beroerd' omschrijven. In 2008 is dat aantal teruggelopen tot 200.000.

 

Amerikanen in Den Haag vragen zich af waar onze achterstandswijken zijn, terwijl ze midden in de naar onze maatstaven beruchte Schilderswijk staan. Dat is winst. Wat hebben de corporaties daaraan bijgedragen? In het geval van Far West is dat toch die schaduw, waar destijds door vier corporaties overheen gesprongen is. Dat is een groot compliment waard.”

 

“Als ik door Den Haag reis, heb ik het gevoel dat corporaties en overheid zich op een kantelpunt bevinden. Burgers en bedrijven geven aan hoe belangrijk de corporaties in hun oordeel zijn: niemand weet zo veel van buurten als de corporaties, de scholen en de politie.

 

De ontbrekende schakel, waar ik aandacht voor wil vragen, is echter die lokale as: de positie van de gemeente ten opzichte van de woningcorporatie en andersom. Het zijn grote, krachtige organisaties, en toch blijft het lokale rendement van de samenwerking minder dan zou kunnen. Die relatie moet verder ingevuld. Als ons dat lukt, dan hebben we een fantastische sector met een duidelijke taakverdeling, die – net als Far West – de sterren van de hemel speelt.”